Amanda od najmłodszych lat trenowała balet pod okiem matki, byłej tancerki i absolwentki AA. Jest delikatna, nieśmiała i rozkoszna, łatwo ją podpuścić i oszukać. Kochająca, lubiąca pomagać. Tylko dlatego nie odnosi takich sukcesów, do jakich jest zdolna – zawsze ustępuje innym, nie potrafi sprawić im zawodu. Widząc czyjś zawód, odda mu główną rolę, nieważne, jak ciężko pracowała, by ją zdobyć.

Nie znajdziesz drugiej tak zamkniętej w sobie osoby. Nikt do końca nie wie, o czym myśli, co czuje, co sądzi – nigdy nie mówi o tym głośno i wprost. Wyraża to tylko w swoich opowiadaniach, uczucia są jednak tak starannie ukryte, że tylko drugi tak genialny pisarz jak ona, jest w stanie zgadnąć, gdzie je schowała. Ludzie zazwyczaj ją omijają, chyba, że są na tyle zaparci i zaintrygowani jej osobą, że usilnie starają się do niej dotrzeć.

Tak, to ona, to na nią patrzysz. To nie złudzenie, to właśnie ona idzie korytarzem. Prawie legendarna, można rzec. Królowa elity AA, zimna suka, której słów obawia się pół szkoły. Czy ktokolwiek widzi, jak stara się ukryć swoje problemy? Pewnie nie, bo nikt nie gra tak jak ona, jest świetna i na scenie, i w życiu. Czy ktokolwiek słyszał, by mówiła o sobie coś ważnego? Nikt…? A może jednak? Nie, jednak nie.

Można by pomyśleć, że ta dziewczyna nie istnieje na tym świecie, że jest jedynie mgłą, cieniem kogoś żyjącego gdzieś indziej, w idealnej rzeczywistości. Porusza się tak subtelnie, wdzięcznie, cicho – ona płynie w powietrzu. Wiecznie zamyślona, przyćmiona, blada, w tańcu wybucha wyrazistością, chociaż nadal jest delikatna. Z jej ust nigdy nie pada inne, niż dokładnie wyważone i przemyślane słowo. Jej działania nigdy nie są przypadkowe. Jej uśmiech nigdy nie jest do końca szczery.

Nie wydaje się strasznie obojętna? Ten kpiący półuśmiech, ręce skrzyżowane na piersi, postawa, chód. Widać w każdym jej najmniejszym geście, że nie jest tu z własnej woli, że wolałaby być gdzieś indziej. Nikt nie wie, że gdyby nie presja rodziców, nie tkwiłaby w AA, bo ona od dziecka chciała robić coś znacznie bardziej sensownego. Sądzi, ze brzdąkaniem nikomu nie pomoże. I mimo, że flet to jej kajdanki, obchodzi się z nim nadzwyczaj umiejętnie.

Od jakiegoś czasu nikt nie traktuje jej poważnie, a na jej temat krążą dość odważne plotki. Ponoć swoją reputację na wydziale malarskim nie zawdzięcza talentowi, lecz umiejętnościom w łóżku. Może to tylko plotki zazdrosnych, bo nie da się zaprzeczyć – Nina ożywia wszystko, co wypłynie z jej pędzla na płótno – ale podobno w każdej plotce jest krztyna prawdy. Bo temu, że Nina lubi mężczyzn też nie można zaprzeczyć.

Nie ma bardziej szczerej osoby w AA. Szczere są jej gesty, jej twarz, jej uśmiech, jej oczy, jej słowa, jej czyny i jej gra. Dziewczyna wystrzega się kłamstwa jak ognia, woli zmierzyć się z najgorszą prawdą. To czyni z niej bardzo silną osobę, chociaż krążą pogłoski, że w ostatnich czasach nie dzieje się u niej dobrze. Hannah to osoba, która przyciąga do siebie ludzi swoją pasją, którą wkłada we wszystko, co robi.

Jeśli nie znasz jej, nie wiesz, co to ironia. Trudno wychwycić w jej słowach zdanie, które nie jest nią przesiąknięte. Trudno doszukać się jakiegokolwiek zdania złożonego. Mało jest ludzi, którzy w ogóle słyszeli więcej niż kilka słów z jej ust lub widzieli, jak się uśmiecha – zazwyczaj, nawet w euforii, jej usta ledwie się wyginają. Becca starannie dobiera swoich przyjaciół. Zdaje się, że ta osóbka jest na wyższym poziomie świadomości, niż wszyscy inni – temu też zawdzięcza swój sukces w aktorstwie.

Urzekający widok – Summer przy sztalugach. Delikatne ruchy nadgarstka, nieobecny uśmiech – przekonujące, co? Tak, ta dziewczyna wszystkich do wszystkiego potrafi przekonać. W jej towarzystwie nagle ma się ochotę na rzeczy, których zazwyczaj się wystrzega, byle tylko być dobrze postrzeganym w jej oczach. A ona? Ją strasznie to bawi. Bo nawet, jeżeli powie, że jesteście najlepszymi przyjaciółmi, najchętniej zdeptałaby twoją dumę i poszła szkicować. Jest intrygantką.

Rozsądek wylewa się rękawami tej dziewczyny. Wszystko musi przeanalizować, dokładnie przemyśleć, rozważyć wszystkie „za” i wszystkie „przeciw”. Jest perfekcjonistką i pedantką w każdej dziedzinie życia. Nie potrafi żyć w bałaganie, a swoją przyszłość dokładnie zaplanowała – idealny dom, idealny mąż, dzieci i pisanie. Neguje wszystko, co może oddalić ją od tej wizji, która jest spełnieniem jej marzeń.

Obojętny, niewzruszony, kpiący. Nie powstrzymuje się nigdy przed wyrażaniem dezaprobaty, złośliwe komentarze usłyszał już chyba każdy mieszkaniec kampusu. Czasami wyolbrzymia fakty lub nagina rzeczywistość do własnych potrzeb, byle tylko komuś dogryźć. Mimo to każdy wie, że można na niego liczyć i że jest pełen poświęcenia, jeśli w grę wchodzi dobro jego przyjaciół.

Nikt nie jest tak energetyczny i żywy! Ben jest zawsze do wszystkiego pierwszy, zawsze uśmiechnięty, pomocny. Przy tym człowieku zawsze ma się dobry humor, bo jego żarty, chociaż bardzo często w ogóle nie śmieszne, potrafią podnieść na duchu i wywołać uśmiech na twarzy nawet przeciw najgorszej perspektywie. Wiele osób kpi sobie z Bena, ale on nic sobie nie robi z tych złośliwości.

Trudno trafić do tego chłopaka. Jest wiecznie nieobecny, zamyślony… lub naćpany. A przynajmniej tak lubią mówić o nim złośliwcy, chociaż, to prawda, Caleb miał kontakt z narkotykami, nikt nie wie, jak z tym jest obecnie. Podobno niektóre jego genialne obrazy powstawały pod wpływem heroiny lub LSD – złośliwościom nie ma końca, nie wiadomo jednak, gdzie kończy się kpina, a zaczyna prawda.

Nie bez przyczyny mówi się o nim, jako o najlepszym aktorze w AA. Mami, bawi się, udaje, zmienia scenariusze. Niczego nie można być przy nim pewnym, on potrafi obrócić naszą pewność przeciwko nam samym, nawet nie zorientujemy się w którym momencie. Odstrasza od siebie ludzi, ale są też tacy, których ciekawość jest silniejsza od pierwotnych instynktów nakazujących natychmiastową ucieczkę.

Czy tancerz baletowy kojarzy ci się tylko z romantykiem albo gejem? Chciałabym powiedzieć, że tutaj się mylisz… ale nie mogę. Wprawdzie widuje się go raczej w obecności dam, ale to jeszcze nie rozjaśnia całkowicie kwestii orientacji. Natomiast jeśli chodzi o jego romantyczność: jest w tym przeuroczy! Wrażliwy, uczciwy, taki… delikatny. I kochliwy! Jakże kochliwy…

Można wiele mówić o Jacobie, ale aby go idealnie opisać wystarczy jedno słowo – rycerz (albo superman, jak kto woli!). Szlachetny, pełen poświecenia, dostojny, kierujący się zasadami. Lubi czuć się potrzebny, lubi czuć się silny. Jeśli chcesz go do czegoś przekonać, wystarczy kilka komplementów, bo jest on też nadzwyczaj próżny!

Strzeżcie się, damy, bo oto nadchodzi Lionel! Jeśli same nie przyjdziecie, to on was i tak znajdzie, więc nie ma co uciekać. Jest święcie przekonany o swojej cudowności. Jest w tej nieświadomości na tyle uroczy, że da się wybaczyć jego wady! To aż dziw, ze ktoś taki posiada jego talent pisarski, bo wydaje się, ze jest dziecinny i niedojrzały… cóż, może ludzie, którzy tak sądzą, mylą się.

Samuel jest… nieobliczalny. Wszystko przez jego zamiłowanie do zaskakiwania ludzi. Lubi stroić sobie z innych żarty, udawać, wkręcać. Często przy pierwszym spotkaniu podaje fałszywe fakty o sobie, by, dla przykładu, wywołać u rozmówcy współczucie i sprawia mu to wiele radości! Nie jest to złośliwe, skądże! Ale podobno bardzo uciążliwe.

Wszystko w postawie Williama mówi tylko jedno – nie podchodź! Nie będzie przebierał w słowach, aby wytłumaczyć, że nie ma ochoty na rozmowę z tobą. Jeśli słowa nie pomogę, jest w stanie odnieść się do innych środków perswazji, których w AA unika tylko dlatego, że inaczej by go wyrzucili. Cóż, nieokiełznany jest, po prostu. I trudno do niego dotrzeć – właściwie jest to możliwe tylko po pijaku. Ale kiedy pierwsze lody zostaną przełamane, okazuje się nie być taki zły. Tylko hobby ma nieprzyzwoite – zawsze ma przy sobie starą, wyniszczoną talię kart Piatnika. Hazard, moi mili!

Czy ktoś tak naprawdę jest w stanie powiedzieć, jaki jest Vincent? Jeśli kogoś spytasz, powie ci, że nie wie, czego chce. Że jest niezdecydowany, może nieobliczalny. Raz wydaje się całkiem pozytywny, towarzyski, otwarty. Za chwilę łypie spode łba i nie da się z nim rozmawiać. Nikt tak naprawdę nie wie, z czym się to wiąże. Wiadomo tylko, że jego opowiadania grozy… ach! Jeśli ich nie czytałeś, to nie wiesz, czym tak naprawdę jest bać się słów.